Subiektywnie o skokach

Bądź na bieżąco ze światem skoków

Jak zwycięzcy finału LGP radzili sobie zimą?

fot. Kai Taller/Arena Akcji

Od kilku lat znaczenie cyklu LGP spada, a na podium pojawia się wielu zawodników, którzy do tej pory byli niemal niedostrzegalni w Pucharze Świata. Wielu z najlepszych odpuszcza większość letnich zawodów, by pojawić się na finał. W poniższym tekście przedstawię zależność między zwycięstwem w finale najważniejszego letniego cyklu i dyspozycją zawodnika w następującym po nim  zimowym sezonie. Na tapet wzięłam 10 ostatnich lat.

2 października 2016 – Maciej Kot

Triumf w finałowym konkursie przypieczętował zwycięstwo Polaka w całym cyklu i stanowił wstęp do zdecydowanie najlepszej zimy w jego wykonaniu. Sezon 2016/17 przyniósł mu premierowe podia oraz 2 zwycięstwa w Pucharze Świata, do czego dołożył drużynowe złoto Mistrzostw Świata w Lahti. W klasyfikacji generalnej zamknął czołową piątkę. Jak bardzo wyjątkowy był to dla niego czas obrazuje fakt, że jego drugim najlepszym rezultatem w generalce najważniejszego cyklu była 17. pozycja, a poza zimą 2016/17 nie wywalczył już ani jednego indywidualnego podium.

3 października 2017 – Dawid Kubacki

Po raz kolejny reprezentant Polski wygrał cały cykl LGP, przy okazji triumfując w finałowych zawodach. Zima, która nastąpiła potem, była zdecydowanie przełomowa w karierze Kubackiego. Wówczas udało mu się po raz pierwszy stanąć na podium PŚ, a w klasyfikacji generalnej uplasował się w czołowej dziesiątce, rozpoczynając serię 4 sezonów z rzędu, w których mu się to udało. Do tego Kubacki wszedł w skład drużyn, które wywalczyły dla
Polski dwa brązowe medale – przywiezione z Mistrzostw Świata w lotach oraz Igrzysk Olimpijskich.

30 września 2018 – Daniel Huber

W 2018 sytuacja była dość nietypowa, ponieważ zawody w Klingenthal zostały odwołane. W takim układzie za finałowy należy uznać konkurs w Hinzenbach, który padł łupem Daniela Hubera. I w tym wypadku zwiastowało to dla zwycięzcy najlepszy sezon w dotychczasowej karierze. Huber poprawił o 12 lokat swój najbardziej udany rezultat w klasyfikacji PŚ (ostatecznie wylądował na 16. pozycji), do tego w Engelbergu wywalczył pierwsze podium. Warto również wspomnieć o 9. miejscu w Turnieju Czterech Skoczni oraz srebrnym medalu drużynowym przywiezionym z domowych Mistrzostw Świata w Seefeld.

5 października 2019 – Anže Lanišek

Slabe rezultaty na przestrzeni letniego sezonu nie przeszkodziły Laniškowi w triumfie w finałowym konkursie. Następna zimę rozpoczął natomiast od pierwszego w karierze podium podczas PŚ w Wiśle, gdzie przegrał tylko z Danielem-André Tande. W generalce poprawił swój najlepszy rezultat o 10 pozycji (15. miejsce). Zaliczył największy odsetek konkursów w TOP30, ośmiokrotnie meldując się w czołowej dziesiątce. Był to wstęp do wielu lat obecności Laniška w światowej czołówce.

23 sierpnia 2020 – Dawid Kubacki

W przypadku tego roku nie można mówić o cyklu, gdyż ze względu na pandemię COVID-19 LGP skrócono do jednego weekendu w Wiśle, gdzie gospodarze zajęli wszystkie miejsca na podium. Dwukrotnie najlepszy był Dawid Kubacki. Jesli chodzi o sezon 2020/21 w jego wykonaniu, stanowił on kontynuację serii lokat w czołowej dziesiątce generalki. Polak zaliczył 4 podia, zdołał wygrać zawody w Garmisch-Partenkirchen oraz wywalczył z drużyną 2 brązowe medale rangi mistrzowskiej. Nie była to zima rewelacyjna, ale w porównaniu z następną, olimpijską, zdecydowanie robi dobre wrażenie.

2 października 2021 – Ryoyu Kobayashi

Japończyk latem 2021 wystartował w dwóch konkursach, z czego jeden zwyciężył, a w drugim wylądował na drugiej lokacie. Zima 2021/22 była w jego wykonaniu imponująca. 11 lokat na podium, 8 zwycięstw, triumf w TCS, złoto i srebro Igrzysk Olimpijskich oraz niesamowita seria 23 konkursów w TOP10 robią ogromne wrażenie. Kobayashi w Planicy odebrał drugą Kryształową Kulę, a jedynym akcentem sezonu, który kompletnie mu nie wyszedł, były Mistrzostwa Świata w lotach w Vikersund. Ryoyu indywidualnie wylądował na 13. lokacie, a w drużynie był szósty.

2 października 2022 – Dawid Kubacki

Ostatni triumf Kubackiego w cyklu LGP poprzedził najlepszy sezon w karierze Polaka. 15 lokat na podium, w tym 6 zwycięstw, to niewątpliwie imponujące rezultaty. Aż do zawodów w Tauplitz Kubacki prowadził w klasyfikacji PŚ. Na przełomie grudnia i stycznia zaliczył serię 10 podiów z rzędu. Do tego dołożył 2. miejsce w TCS i indywidualny brąz MŚ i gdyby nie poważne problemy zdrowotne jego żony i przedwczesne zakończenie startów, miałby realną szansę na podium klasyfikacji generalnej całego sezonu. Nigdy później nie zmieścił się nawet w TOP20 tego zestawienia.

7 października 2023 – Manuel Fettner

W przypadku Manuela Fettnera triumf w finałowym konkursie nie przyniósł żadnej rewolucji w następnym sezonie. Po udanej batalii 2022/23, w której zamknął TOP10 generalki, kontynuował dobrą passę. W sezonie 2023/24 11-krotnie meldował się w najlepszej dziesiątce konkursów, a klasyfikację generalną ukończył tuż za nią (12. lokata). W kolejnych latach notował już gorsze rezultaty. Zwycięstwo w finale LGP poprzedził 19. i 5. lokata, stopniowo budując formę. Zima, która nastąpiła później, stanowiła po prostu kontynuację poprzedniej.

5 października 2024 – Marius Lindvik

Triumf w finałowych zawodach nie był jedynym odniesionym przez Norwega podczas LGP 2024. Zważywszy na to, że Lindvik okazał się najlepszy we wszystkich konkursach, w których stratował, wydawał się poważnym kandydatem do walki o KK. Tak się jednak nie stało. Do czasu MŚ spisywał się nieźle, ale bez błysku. Na czempionacie w Trondheim był jedną z najbardziej kontrowersyjnych postaci. Na obiekcie normalnym wywalczył złoto, a po zawodach na dużej skoczni został zawieszony po pierwotnym zdobyciu srebra za start w nielegalnie zmodyfikowanym kombinezonie i nie startował do końca sezonu.

23 października 2025 – Ryoyu Kobayashi

Przed sezonem 2025/26 wiele osób stawiało Ryoyu Kobayashiego w roli głównego faworyta do zdobycia KK. W pierwszym periodzie wydawało się, że nawiążę walkę z Domenem Prevcem, ale szybko usunął się na drugi plan. Nie można powiedzieć, że ten sezonu był w wykonaniu Japończyka nieudany, co potwierdza 2. pozycja w generalce. Jednak jego strata do dominatora sezonu wyniosła blisko 1000 punktów, a Kobayashi nie włączył się do rywalizacji o najwyższe laury sezonu (jak chociażby medale olimpijskie), co stanowi rozczarowanie. Jak łatwą drogę do KK miał dzięki temu Prevc niech obrazuje fakt, że Ryoyu od 6 stycznia aż do końca sezonu zdobył mniej punktów, niż Słoweniec wypracował nad nim przewagi w PŚ.

24 października 2026 – Marius Lindvik

Po dwóch latach ponownie Lindvik okazuje się zdecydowanie najlepszy w finale letniego sezonu. Bez odpowiedzi jednak pozostaje na razie pytanie, czy Norweg przełoży dobre skoki na zimę, czy podobnie jak w 2024 zaliczy raczej przeciętny sezon. Warto wspomnieć, że 28-latek przed sukcesem w Klingenthal zdołał zameldować się w czołowej dziesiątce zawodów LGP w Courchevel, za to loteryjne Mistrzostwa Norwegii były w jego wykonaniu kompletnie nieudane. Już za kilka tygodni będziemy się mogli przekonać, jak triumf w finale LGP przełoży się na występy Norwega w Pucharze Świata.

Bilans minionych 10 lat pokazuje pewną zależność: dla 7 z 10 opisywanych zawodników (Kot, Kubacki dwukrotnie, Huber, Lanišek, dwukrotnie Kobayashi) wygrana w finale LGP zwiastowała życiowy, lub przynajmniej wyraźnie lepszy sezon w Pucharze Świata od poprzedniego. W trzech przypadkach (Lindvik 2024, Fettner 2023, Kubacki 2020) nie przyniosła ona wyraźnego skoku jakościowego.

Subskrybuj
Powiadom o
guest
0 Komentarze
Najstarsze
Najnowsze Najwięcej głosów