Yuto Nakamura wyrósł tego lata na objawienie japońskiej kadry. Poprzez lokalne zawody zapewnił sobie bilet na pierwsze konkursy Letniego Grand Prix – i ostatecznie miejscówki nie oddał do samego końca, zajmując m.in. 13. miejsce w Wiśle i 4. w Rasnovie, a także punktując przy mocnej obsadzie w Klingenthal i Courchevel. Co ciekawe, był to jego absolutny debiut w zmaganiach elity (nie licząc zawodów kombinacji norweskiej) – a mówimy tu o 29-letnim zawodniku. Przed debiutem Nakamury podczas Pucharu Świata w Lillehammer, mieliśmy przyjemność z nim porozmawiać: o ostatnich trudnych sześciu latach, łączeniu pracy z karierą sportową i porównaniach do Tomofumiego Naito.
Do 2018 roku startowałeś w kombinacji norweskiej. Dlaczego zdecydowałeś się ją porzucić i skupić wyłącznie na skokach narciarskich oraz jak wyglądały dla Ciebie tamte lata w Japonii?
– Po kontuzji kolana spędziłem rok na rehabilitacji. Rozważałem nawet zakończenie kariery, ale uświadomiłem sobie, że wciąż chcę gonić za swoim marzeniem w skokach narciarskich – sporcie, który kocham. Właśnie wtedy podjąłem decyzję o przejściu z kombinacji norweskiej na same skoki i daniu sobie kolejnej szansy.
Przez wiele lat nie udawało Ci się przebić do kadry na zawody Pucharu Świata w Sapporo. Czy pojawiały się momenty, w których zaczynałeś tracić cierpliwość, i jak udawało Ci się godzić codzienne treningi z pracą oraz życiem prywatnym?
– Był trudny okres, w którym zmagałem się z brakiem dobrych wyników. Na co dzień pracuję jako operator filmowy, jednocześnie kontynuując karierę skoczka narciarskiego. Kocham zarówno swoją pracę, jak i sport, więc łączenie tych dwóch sfer nigdy nie wydawało mi się dla mnie ciężarem.
Jest coś w Twojej drodze do Pucharu Świata, czego kibice skoków narciarskich mogą nie wiedzieć albo się nie spodziewać?
– Rzeczą, która może zaskoczyć fanów, jest właśnie to, że nie jestem pełnoetatowym sportowcem. Pracuję jako operator filmowy, łącząc to ze skakaniem. Droga do Pucharu Świata nie zawsze była łatwa, ale konsekwentnie realizuję to, co kocham – zarówno w życiu zawodowym, jak i w sporcie.
Skąd wziął się ten nagły przełom? Co konkretnie zmieniło się w ostatnich miesiącach w Twoim treningu, sprzęcie lub podejściu mentalnym, że wywalczyłeś miejsce w reprezentacji?
– Nie wprowadziłem żadnych większych zmian w metodach treningowych ani w samej technice. Myślę, że te wyniki wzięły się stąd, że potrafiłem wreszcie powtarzalnie wykonywać to, nad czym pracowałem przez lata.
W Rasnovie byłeś niesamowicie blisko swojego pierwszego podium w Letnim Grand Prix – do trzeciego miejsca zabrakło Ci zaledwie 0,2 punktu. Jakie towarzyszyły Ci uczucia po tamtym konkursie?
– Byłem rozczarowany, że nie udało się wskoczyć na podium, ale jednocześnie cieszyłem się, ponieważ był to mój najlepszy wynik w karierze.
Tomofumi Naito podążył ostatnio bardzo podobną ścieżką, zdobywając swoje pierwsze punkty Pucharu Świata po trzydziestce. Czy jego historia jest dla Ciebie inspiracją?
– Czuję, że Naito-san i ja mamy za sobą bardzo podobną drogę. Naprawdę podziwiam jego determinację w tym, by nie poddawać się i dalej uprawiać skoki mimo upływu lat. To ktoś, z kogo biorę przykład.
Wchodzisz w swój pierwszy sezon Pucharu Świata jako całkowity debiutant. Co musiałoby się wydarzyć, żebyś w marcu spojrzał wstecz i powiedział: „To była zima mojego życia”?
– Jestem kompletnym nowicjuszem w Pucharze Świata, więc nie mam nic do stracenia. Chcę cieszyć się tym doświadczeniem i podjąć to wyzwanie z pozytywnym nastawieniem. Mam nadzieję, że to będzie moja najlepsza zima w dotychczasowej karierze.
Jakie jest Twoje największe marzenie związane ze skokami narciarskimi?
– Oczywiście moim celem jest wygranie konkursu Pucharu Świata.
Rozmawiał: David Pátek (@skijumpingcommunity)
Wyświetl ten post na Instagramie










