Fakt, że skocznia w Lillehammer jest powoli przygotowywana na zimę, oznacza, że inauguracja Pucharu Świata jest tuż za rogiem. Sezon, podobnie jak w dwóch poprzednich edycjach, zacznie się od piątkowego mikstu. Z kolei w sobotę i niedzielę zostaną rozegrane pierwsze konkursy indywidualne. Co jednak pierwszy konkurs na śniegu mówi nam o dalszej części zimy? Na to pytanie postaram się odpowiedzieć w dalszej części artykułu, przypominając poprzednie dziesięć inauguracji.
2016 – Ruka
Sezon 16/17 został zainaugurowany w wietrznej Ruce. Zawody wygrał 17-letni wówczas Domen Prevc przed Severinem Freundem i Peterem Prevcem, który tamtego dnia wygrałby, gdyby nie upadek w drugiej serii. Młodszy z braci Prevc nie wytracił pędu po inauguracji, wygrywając później jeszcze trzy konkursy w grudniu. Jednak jego dominacja nie trwała długo, bo jedynie do Turnieju Czterech Skoczni. Mimo to zimę zakończył na 6. miejscu. Dla Freunda i Petera była to nieudana zima. Pierwszy, mimo dobrych wyników w Ruce, nie utrzymał poziomu czołówki, a później doznał poważnej kontuzji, po której nigdy już nie wrócił do najlepszej formy. Z kolei najstarszy z Prevców po raz pierwszy od trzech sezonów skończył poza TOP 3 PŚ (9. miejsce). Zdobywca Kryształowej Kuli z tamtego sezonu i dwukrotny mistrz świata z Lahti, Stefan Kraft, zajął wówczas w Ruce 9. lokatę. Drugi ostatecznie w generalce Stoch zaczął zimę od 26. pozycji, a trzeci Tande był 14.
2017 – Wisła
Od sezonu 2017/18 do sezonu 2020/21 pierwszym przystankiem Pucharu Świata była Wisła. W 2017 roku sensacyjnie najlepszy był tam Junshiro Kobayashi. Cały sezon okazał się dla Japończyka najlepszym w karierze, jednak ostatecznie skończył na 11. miejscu w klasyfikacji generalnej. Podium uzupełnił Kamil Stoch, który zdominował tamtą zimę w Pucharze Świata, a także Stefan Kraft, dla którego cała zima okazała się jednak mniej udana niż poprzednia. Mimo że skończył ją na czwartym miejscu, to jednak ani razu nie wygrał i zaliczył rozczarowujące igrzyska. Tuż za podium w Wiśle uplasowali się Richard Freitag i Daniel Andre Tande, którzy cały sezon skończyli na kolejno drugim i trzecim miejscu.
2018 – Wisła
Sezon 18/19 zaczął się podobnie jak poprzedni od sensacyjnego zwycięzcy. Evgenii Klimov wygrał pierwszy konkurs i, podobnie jak Junshiro, zaliczył życiowy sezon, chociaż skończył za TOP 10 klasyfikacji generalnej (12. miejsce). Drugi był Stephan Leyhe, który w tamtym sezonie po raz pierwszy mógł zacząć być postrzegany jako skoczek czołówki, a w klasyfikacji generalnej uplasował się ostatecznie jedno miejsce nad Klimovem. Na najniższym stopniu podium uplasował się Ryoyu Kobayashi, który zdominował całą zimę, wygrywając Turniej Czterech Skoczni i 13 konkursów Pucharu Świata. Drugi w klasyfikacji generalnej Kraft zaczął tamtą zimę od przeciętnej 21. lokaty. Z kolei trzeci Stoch od czwartego miejsca.
2019 – Wisła
Inaugurację sezonu 19/20 wygrał Daniel Andre Tande, dla którego tamta zima była powrotem do czołówki Pucharu Świata po rocznej przerwie, ostatecznie skończył na 9. miejscu. Drugi był Anze Lanisek, dla którego, podobnie jak dla Leyhe rok wcześniej, była to pierwsza zima w szerszej czołówce PŚ (15. w klasyfikacji generalnej). Najniższy stopień podium przypadł Kamilowi Stochowi, który sezon skończył na piątym miejscu i wygrał skrócony przez COVID-19 cykl Raw Air. Zdobywca KK, Stefan Kraft, zajął wówczas dopiero 21. miejsce. Drugi Geiger był w Wiśle siódmy, a trzeci w generalce Kobayashi był czwarty.
2020 – Wisła
Zima, która została w dużej mierze naznaczona pandemią, zaczęła się od zwycięstwa Markusa Eisenbichlera. Niemiec cały sezon skończył na drugim miejscu i został brązowym medalistą mistrzostw świata w lotach. Drugi Geiger skończył zimę na szóstej pozycji, jednak został mistrzem świata w lotach, a także zdobył Małą Kryształową Kulę. Trzeci Daniel Huber miał tamtej zimy dużo pecha, ponieważ wirus COVID-19 w austriackiej kadrze dwukrotnie hamował jego formę. Dominator tamtego sezonu, Halvor Egner Granerud, w pierwszym konkursie uplasował się tuż za podium, na czwartym miejscu, natomiast trzeci w klasyfikacji generalnej Stoch był dopiero 27.
2021 – Niżny Tagił
Jedyna w historii inauguracja Pucharu Świata w Rosji znalazła dość spore przełożenie na dalszą część zimy. Zwycięzcą tego konkursu został Karl Geiger, który zdobył olimpijski brąz i do ostatniego konkursu walczył o Kryształową Kulę z Ryoyu Kobayashim, który ostatecznie okazał się najlepszy, chociaż na starcie w Rosji uplasował się tuż za Niemcem. Został także mistrzem i wicemistrzem olimpijskim. Trzeci Granerud sezon skończył na czwartym miejscu, tracąc do Mariusa Lindvika zaledwie 4 punkty. Lindvik, który uzupełnił podium generalki, zaczął sezon gorzej, bo od 19. miejsca.
2022 – Wisła
Najwcześniejsza inauguracja w historii i jedyna rozgrywana w tak zwanych warunkach hybrydowych również wyraźnie ustaliła hierarchię na resztę sezonu. Pierwsze zawody sezonu 22/23 wygrał Dawid Kubacki, który pół sezonu spędził w żółtej koszulce lidera, a ostatecznie sezon zakończył na czwartym miejscu, w dużej mierze przez jego absencję w końcówce sezonu wynikającą z choroby żony Dawida. Drugi tamtego dnia był Halvor Egner Granerud, dla którego był to kolejny zwycięski sezon, podczas którego zdobył ponad 2000 punktów, wygrał Turniej Czterech Skoczni i Raw Air. Trzeci Kraft cały sezon ukończył jako drugi skoczek w generalce i zdobywca Małej Kryształowej Kuli. Anze Lanisek, który ostatecznie zamknął kampanię na najniższym stopniu podium, rywalizację w zimie zainaugurował 25. lokatą, choć już następnego dnia był drugi.
2023 – Ruka
Po 7 latach inauguracja wróciła do Finlandii. Był to jedyny przypadek w ostatnich dziesięciu latach, gdzie zwycięzca pierwszego konkursu sezonu zdobył również Kryształową Kulę. Stefan Kraft całkowicie zdominował zimę 23/24, wygrał Mistrzostwa Świata w Lotach na Kulm i dołożył zwycięstwo w Raw Air. Za plecami Austriaka znalazło się dwóch Niemców, czyli Pius Paschke i Stephan Leyhe, którzy jednak nie utrzymali formy w dalszej części sezonu: Paschke skończył dziesiąty, chociaż warto wspomnieć, że wygrał konkurs w Engelbergu, a Leyhe na 23. pozycji. Kobayashi, który całą kampanię zamknął na drugim miejscu, podczas inauguracji uplasował się na szóstej lokacie, z kolei trzeci Wellinger zaczął sezon od pechowego dla sportowca czwartego miejsca.
2024 – Lillehammer
Inauguracja sezonu 24/25 w Norwegii padła łupem Piusa Paschke, dla którego była to życiowa zima, podczas której był przez pierwszy period dominatorem. W dalszej części sezonu jednak obniżył loty i skończył ostatecznie na piątym miejscu. Tuż za jego plecami był Daniel Tschofenig, który był najlepszy podczas tamtej zimy i wygrał Turniej Czterech Skoczni. Na najniższym stopniu podium niespodziewanie znalazł się Maximilian Ortner, który sezon zakończył ostatecznie na jedenastej lokacie. Będący drugi w generalce Hoerl podczas inauguracyjnego konkursu był piąty, a trzeci Kraft zaczął sezon pozycję wyżej.
2025 – Lillehammer
Ostatnia do tej pory inauguracja padła łupem Daniela Tschofeniga, który całą zimę ukończył na najniższym stopniu podium. Za jego plecami rywalizację zaczęli rodacy: Hoerl i Kraft, którzy zmagania zamknęli kolejno na ósmej i dziesiątej lokacie. Zeszłoroczny dominator, Domen Prevc, sezon zaczął od czwartego miejsca, a drugi w generalce Kobayashi od piątego.
Podsumowując, tylko raz w ciągu ostatnich lat pierwszy lider Pucharu Świata był w stanie podnieść Kryształową Kulę w Planicy. Sześciokrotnie jednak zdobywca Pucharu Świata zaczynał sezon od podium i jedynie raz zaczynał poza czołową dziesiątką. Pokazuje to, że zdobywcy Kryształowej Kuli od początku sezonu należą do czołówki, zwykle jednak potrzebują czasu, by wejść na najwyższy poziom. Czterokrotnie zwycięzca inauguracji ostatecznie stawał na podium i osiem razy kończył w top 10. W 7 z 30 przypadków zawodnik, który stawał na podium generalki, nie zaczynał sezonu od TOP 10. To dobitnie pokazuje, że by być w walce o końcowe podium, statystycznie lepiej zaczynać sezon z wysokiego C.










