Subiektywnie o skokach

Bądź na bieżąco ze światem skoków

Raport juniorski przed zimą: Mocni Polacy, Austria w cieniu i egzotyczne rewelacje

fot. Antoni Sokołowski (ig: as.sokolowski)

Ostatni sezon pokazał, że juniorzy zaczynają znaczyć coraz więcej w rywalizacji Pucharu Świata. Świetnym przykładem jest Stephan Embacher, który poprzednią zimę zakończył na szóstym miejscu z jednym zwycięstwem na koncie, drugim miejscem w Pucharze Świata w lotach czy trzecim miejscem w klasyfikacji generalnej Turnieju Czterech Skoczni, a także Kacper Tomasiak, który zdobył trzy medale olimpijskie (dwa indywidualnie, jeden w duecie). Znaczące dla rywalizacji Pucharu Świata są także Mistrzostwa Świata Juniorów, które od 2024 roku zapewniają drużynom medalistów dodatkowe jedno miejsce dla juniora w Pucharze Świata. W tym roku będą mogli brać w nich udział zawodnicy urodzeni w 2007 roku albo później. Gospodarzem czempionatu jest Otepää, która będzie gościć młodych skoczków od 19 do 24 stycznia 2027 roku. Warto więc przyjrzeć się młodzieży przed zbliżającą się zimą.

Kacper Tomasiak murowanym kandydatem do złota Mistrzostw Świata Juniorów w Otepää?

W związku z tym, że trzykrotny mistrz świata juniorów Stephan Embacher (2006) nie jest już juniorem, naturalnym kandydatem do złota w Otepää jest Kacper Tomasiak (2007). Polski multimedalista w ostatnim czasie pokazał rosnącą formę, najpierw wygrywając Mistrzostwa Polski, a następnie zajmując siódme miejsce w Letnim Grand Prix w Klingenthal przy całej elicie, wcześniej wygrywając kwalifikacje do tego konkursu. Tomasiak pokazuje więc, że w przyszłym sezonie nie zamierza zwalniać tempa i może należeć do światowej czołówki. Ale czy on jedyny?

Skokowa egzotyka największym zagrożeniem dla Polaka?

Obecnie bardzo wysoki poziom prezentują juniorzy niereprezentujący krajów z TOP 6 skoków narciarskich. Zawodnicy ci dzięki mniejszej albo wręcz żadnej rywalizacji wewnątrz kadrowej regularnie jeżdżą na zawody najwyższej rangi, prezentując tam bardzo wysoki poziom.

Henry Loher (2008)

Spośród tej grupy najpoważniejszy sygnał zdecydowanie wysłał Henry Loher. Zawodnik ten swoje pierwsze punkty FIS Cup wywalczył dopiero we wrześniu tego roku, zajmując dziesiąte miejsce w pierwszym konkursie w Einsiedeln. Dzień później był już najlepszy. Tydzień później zapewnił sobie prawo startu w PŚ i LGP, zdobywając dwukrotnie punkty podczas Letniego Pucharu Kontynentalnego w Stams. Natomiast na zakończenie lata zajął szóste miejsce w LGP w Klingenthal, pokonując chociażby wspomnianego już Tomasiaka. Loher może więc przedłużyć medalową passę Amerykanów, którzy od trzech lat stają na indywidualnym podium Mistrzostw Świata Juniorów (kolejno Belshaw, Frantz i Colby). 18-latek wysyła także poważny sygnał do czołówki Pucharu Świata.

Ilya Mizernykh (2007)

Jego kariera to jak do tej pory bardzo stabilny progres. W 2024 roku wygrał Igrzyska Olimpijskie Młodzieży, w tym samym roku zdobył pierwsze punkty Letniego Grand Prix, a później Pucharu Świata. Zeszłą zimę zakończył z ponad 60-punktowym dorobkiem, a tego lata potrafił plasować się w czołowej dziesiątce LGP w Rasnovie. Zapisał się w historii kazachskich skoków miejscem w czołowej dziesiątce konkursu Igrzysk Olimpijskich w Predazzo. Ilya może być faworytem do medalu w Estonii, ale także zawodnikiem na przyzwoite punkty PŚ.

Kaimar Vagul (2007)

Chociaż Estończyk do tej pory nie osiągnął wiele na arenie Pucharu Świata, warto o nim wspomnieć, zwłaszcza zważywszy na jego świetne rezultaty w tegorocznym cyklu Letniego Grand Prix. Zawodnik dwukrotnie kończył zmagania w czołowej dziesiątce, raz stając na podium w Wiśle, a cały cykl ukończył na piątej lokacie. Naturalnie wyrasta więc na zawodnika, który będzie walczył o medale na juniorskim czempionacie, który odbędzie się w jego ojczystej Estonii.

Hektor Kapustik (2007)

Ostatnim szczególnie wyróżniającym się juniorem skokowej egzotyki jest Słowak Hektor Kapustik. Chociaż tegoroczne lato nie zaczęło się dla niego dobrze, to jednak konkursy w Rasnovie i Klingenthal pokazały, że jest szansa na dalszy progres Słowaka. W Rasnovie był w stanie raz wskoczyć do TOP 10, a w Klingenthal zapunktował przy całej światowej czołówce. Jest szansa, że poprawi wynik z poprzedniej kampanii, podczas której czarował swoimi dalekimi lotami na największych skoczniach, a także powalczy o medal w styczniu.

Jaki poziom przed sezonem prezentuje młodzież krajów z top 6?

W Polsce prócz wspomnianego już Kacpra Tomasiaka, nie można nie wspomnieć o dwóch innych polskich juniorach, Szymonie Sarniaku (2008) i Łukaszu Łukaszczyku (2007). Obaj zawodnicy tego lata regularnie punktowali w zawodach Letniego Pucharu Kontynentalnego, a Sarniak potrafił chociażby zanotować czwarty rezultat podczas konkursu duetów Mistrzostw Polski. Dalej spośród polskich juniorów można wymienić Konrada Tomasiaka (2009), Karola Pieczarkę (2007) czy Marcina Bobaka (2009), jednak w porównaniu do juniorów innych państw nie wyróżniali się w zawodach Alpen Cup w Oberstdorfie.

Nie można nie wspomnieć o Austriakach, którzy słyną z wybitnej młodzieży, co roku przywożącej worek medali z juniorskich imprez. Teraz jednak ich sytuacja nie wygląda aż tak dobrze. Najlepiej tego lata wyglądali Nikolaus Humml (2007), który wygrał trzy z czterech konkursów Alpen Cup, a także Thomas Gfrerer (2008), Julian Auinger (2007) i Fabian Hoell (2008), którzy zajmują miejsca od 3. do 5. w klasyfikacji generalnej Alpen Cup. Jednak gdy dostali szansę w LPK w Stams (Hoell nie skakał), jedynie Humml zapunktował, zajmując 23. i 43. miejsce. Cała młodzież dość wyraźnie przegrała także na Mistrzostwach Austrii w Innsbrucku z austriackim zapleczem (najwyżej Humml, 16. miejsce).

Niemieccy juniorzy tego lata również zwykle pojawiali się na starcie zawodów rangi Alpen Cup albo FIS Cup. Najlepszą dwójką w tej kadrze są Yann Kullmann (2009) i Janne Holz (2007). W przypadku Kullmanna dużym sukcesem jest dwukrotne zajęcie drugiego miejsca podczas zawodów FC w Einsiedeln, podium podczas Alpen Cup w Obersdorfie czy zajęcie 10. miejsca podczas mistrzostw Niemiec, tuż za Felixem Hoffmanem. Podobnie jednak jak w przypadku Austriaków na poziomie LPK wyglądał już gorzej, gdzie nie był w stanie zdobyć punktów. Holz tego lata zwykle plasował się pomiędzy pierwszą a drugą dziesiątką FC i AC. Zdobył także pojedyncze punkty LPK. Słabo za to wypadł na tle kadry niemieckiej podczas krajowych mistrzostw (15. miejsce). Dalej są zawodnicy tacy jak Willibald (2007) czy Siegel (2008), którzy jednak mieli problemy z punktowaniem nawet na poziomie FIS Cup.

Trzecią kadrą juniorską na porównywalnym poziomie wydaje się Słowenia. Czołowe nazwiska to przede wszystkim Urban Simnic (2007), który tego lata dwukrotnie stawał na podium FIS Cup, notował wyniki na poziomie top 10 AC i zdobył pojedyncze punkty LPK, oraz Jaka Kramer (2008), będący liderem Alpen Cup, który jednak w LPK wyglądał kiepsko. Dalej można wymienić Nika Berganta Smerajca (2007) i Zigę Balazica (2007), którzy tego lata stawali na podium FC i prezentowali solidny poziom w Alpen Cup. Żaden z tych zawodników nie wyróżniał się jednak na Mistrzostwach Słowenii (najwyżej Simnic, 8. miejsce), gdzie rywalizacja obecnie nie jest na najwyższym poziomie.

W przypadku Norwegów też nie jest zbyt kolorowo. Tego lata szanse w LPK dostawali Oddvar Gunneroed (2007) i Odd Harald Svenningsen-Fjeld (2007), którzy jednak plasowali się w dole stawki. Svenningsen-Fjeldowi lepiej szło w FC, gdzie dwukrotnie zajął 4. miejsce w Kranju. Warto wymienić także Alvina Le (2008), który raz stanął na podium FC. Konkursy w top 10 FIS Cup zanotowali także Petter Hemstad Martinsen (2010) i Leonard Fageraas (2007), jednak było to podczas słabo obsadzonego weekendu w Rasnovie.

Japońska młodzież od lat nie wyróżnia się na arenie międzynarodowej. Podobnie było także w tym sezonie letnim. Swoich sił w LPK próbował Hiyuma Fuse (2007), ale w żadnym konkursie nie awansował do drugiej serii. W zawodach FIS Cup Japończykom udało się zdobyć punkty w Kranju i Rasnovie. Pojedyncze miejsca w TOP 10 udało się zająć Taiyo Moriemu (2009), Seigo Sasakiemu (2008) i Rui Hasegawie (2010). Były to jednak słabo obsadzone konkursy w Rumunii. Punkty tam zdobył też Riku Nishizawa.

Na kogo jeszcze warto zwrócić uwagę?

Tutaj na pewno należy wymienić reprezentanta Tajlandii Korawika Saendee (2009), który tego lata był bliski zdobycia historycznych punktów dla Tajlandii w zawodach międzynarodowych. Warto zwrócić uwagę także na Mateja Maturę, czyli pierwszego zawodnika urodzonego w 2011 roku, który zdobył punkty FIS Cup. Na koniec warto wspomnieć o dwójce Francuzów, która była w stanie znaleźć się w top 10 konkursów Alpen Cup, czyli Anokim Pouradierze (2008) i Lorenzo Mugnierze Cavie (2009).

Podsumowując, to lato pokazało, że przed sezonem zimowym najlepiej zapowiadającym się juniorem jest Kacper Tomasiak. Obok niego najlepiej prezentuje się skokowa egzotyka na czele z Henrym Loherem. Patrząc z punktu widzenia reprezentacji, bardzo dobrze wygląda młodzież z Polski, która wydaje się mieć trzech solidnie prezentujących się zawodników. Dalej są Austria, Niemcy i Słowenia, których juniorzy okupują czołówkę Alpen Cup. Nie najlepiej wyglądała z kolei młodzież norweska i japońska. Trzeba jednak pamiętać, że dla większości tych zawodników imprezą docelową są Mistrzostwa Świata Juniorów, które odbędą się w styczniu.

 

Subskrybuj
Powiadom o
guest
0 Komentarze
Najstarsze
Najnowsze Najwięcej głosów